SÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI




Indir 148.26 Kb.
TitleSÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI
Page2/2
Date conversion25.12.2012
Size148.26 Kb.
TypeBelgeleme
Sourcehttp://perweb.firat.edu.tr/personel/yayinlar/fua_468/468_46338.doc
1   2

Sonuç


Sonuç olarak, Sühreverdî’nin Yeniplatoncu felsefede olduğu gibi iki boyutlu varlık mertebeleri düzeninde Tanrı’da çıkan “ilk nûrun” tıpkı Fârâbî ve İbn Sînâ’nın sudûr anlayışlarındaki akılların tabi olduğu “kendi ilkesini idrak, varlığının zorunluluğu” ve “mahiyetinin mümkünlüğü” düşünceleri olduğu gibi filozofumuzun düşüncelerinde de hakimdir. Hatta Sühreverdî, bu anlayışları daha da ileri götürerek Tanrı ile İlk Nûr, İlk Nûr ile ikinci, üçüncü vs. arasında hükmetme (kahr) ve sevme (aşk), bağımlılık ve bağımsızlık, ay­dınlanma (işrâk) ve müşâhede (şühûd) gibi başka boyutlar ve bu boyutlara ait fonksiyonları da kurgulamıştır. Böylece o, ortaçağ filozofları­nın Aristo’cu ve Plotinusçu evrenlerinin ötesinde yeni bir ufuk açmıştır. Sühreverdi Meşşai felsefe tarzına zaman zaman karşı çıkmış olsa da tamamen karşı çıkmamıştır. Sühreverdi’nin itirazları, hakikatin araştırılmasında Meşşai yöntemin yetersizliği üzerine odaklanmıştır.

Sühreverdî’ye göre “Vücud”un hakikati Nur’dur ve bu Nur’un aydınlığı bizatihi kendinden olup diğer varlıkları aydınlığa çıkaran da odur. Ancak burada Nur hakkında konuşulanlar akıl yürütmeyle değil, manevi müşahede ve işrak ile kavranabilecek bir hakikattir. Özellikle üstteki nurun, alttaki nura hâkimiyeti, alt­taki nurun üstteki nura aşk duyması, bunun sonucu olarak da nurların Leibniz(1646-1716)’in monadları gibi kendi içine kapalı ve birbirini etkilemez şekilde bir varlığa sahip değil, aksine birbirinden haberdar ve bir­birlerini etkileyici bir düzen oluşturduğunu belirtir. Sühreverdî’nin varlık mertebelerinde nurlardan meydana gelen varlık düzeni, “nurlanma ve nurlandırma”, “hâkimiyet ve sevgi”, “zenginlik ve yoksulluk” esaslarına ve kavramlarına göre şekillenmiş olması bu ufkun boyutlarını göstermesi açısından önemlidir.

Bibliyografya


Akîl, Muhammed, Felsefî Tasavvuf, çev.: Mustafa Kılıçlı, İstanbul 1998.

Arnaldez, Roger, Ishrakıyyun, The Encyclopedia of Islam (New Edition) Vol. IV, Leiden 1978.

Atay, Hüseyin, Farâbî ve İbn Sînâ’ya Göre Yaratma, Ankara 1974.

Aydın, İ. Hakkı, Farâbî’de Metafizik Düşünce, İstanbul 2000.

Bayrakdar, Mehmet, İslam Felsefesine Giriş, Ankara 1988.

Bekiryazıcı, Eyüp, Şihabüddin Sühreverdî’nin Felsefesinde Ontoloji Problemi, AÜSBE., Basılmamış Doktora Tezi, Erzurum 2005.

Cebecioğlu, Tasavvuf Terimleri ve Deyimleri Sözlüğü, Ankara 1997.

Cihan, A. Kamil, Şihabeddin Sühreverdî’nin Felsefesinde Nefis Anlayışı, Kayseri 2000.

Corbin, Henry, İslâm Felsefesi Tarihi, çev.: Hüseyin Hatemi, İstanbul 1994.

Ebu Reyyan, Muhammed Ali, Usulu’l-Felsefeti’l-İşrakiyye, İskenderiyye 1987

el-İsfehânî, Râgıp, el-Müfredât fî Garîbi’l-Kur’an, Beyrut trsz.

Erdoğan, İsmail, Hermetik İslâm Düşüncesinde Türlerin Efendileri ve Kâmil Tabiat Anlayışı, Ankara 2004.

Fahri, Macit, İslâm Felsefesi Tarihi, çev.: Kasım Turhan, İstanbul, 1992.

Farâbî, Da’vi Kalbiye, Haydarabad 1349.

Fârâbî, el-Medinetu’l-Fâdıla, çev.: Nafız Danışman, İstanbul 1989.

Hammand, Robert, Farabi Felsefesi ve Ortaçağ Düşüncesine Etkisi, Çev: Gülnihal Küken-Uluğ Nutku, İstanbul, 2001.

Izutsu, Toshihiko, “İşrâkîlik”, (İslâm’da Bilgi ve Felsefe içinde) çev.: Mustafa Armağan, İstanbul 1997.

Izutsu, Toshihiko, İslâm Mistik Düşüncesi Üzerine Makaleler, çev. Ramazan Ertürk, İstanbul 2001.

İbn Manzûr, Lisanu’l-‘Arab, Yusuf Hayat Neşri, Beyrut trsz., C. XIV.

İbn Sînâ, eş-Şifa, İlahiyat (I-II) haz.: İ, Medkür, Kahire 1968.

İbn Sînâ, “Risaletu Ecvibetin an Aşri Mesail”, (Resailu İbn Sînâ içinde), nşr.: H. Ziya Ülken, İstanbul 1953.

Karadeniz, Emin, Sühreverdî’nin Meşşâîlere Varlık Konusunda Yönelttiği Eleştiriler, AÜSBE., Basılmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara 2003.

Kaya, Mahmut, “İşrâkiyye” DİA., C. XXIII., İstanbul 2001 (435-438).

Kurtoğlu, Zerrin, Plotinos’un Aşk Kuramı, Bursa 2000.

Kutluer, İlhan, İslâm’ın Klasik Çağında Felsefe Tasavvuru, İstanbul 1996.

Morewedge, Parviz, The Metaphysica of Avicenna, Newyork, 1973.

Nasr, S. Hüseyin, “Şihabeddin Sühreverdî Maktûl”, çev.: M. Alper Tuğsuz (İslâm Düşüncesi Tarihi İçinde), İstanbul 1990.

Nasr, S. Hüseyin, Üç Müslüman Bilge, çev.: Ali Ünal, İstanbul 1985.

Plotinus, Enneadlar (Zeki Özcan Çevirisi), Bursa 1996.

Sühreverdî, Kitabu’t-Telvihat el-Levhiyye ve’l Arşiyye, (Mecmu’atu Musannefâti Şeyhi’l-İşrâk içinde), ed.: Henry Corbin, Tarhan 1993.

Sühreverdî, “Filozofların İnançları”, çev.: İsmail Yakıt, Felsefe Arkivi, İstanbul 1987, sayı 26.

Sühreverdî, el-Meşâri‘ ve’l-Mutarahât, Mecmu’a Fi’l-Hikmeti’l-İlâhiyye içinde, haz.: Henry Corbin, İstanbul 1945.

Sühreverdî, Elvâhu’l-İmadiyye, (Mecmu’atu Musannefâti Şeyhi’l-İşrâk içinde), ed.: Henry Corbin, Tarhan 1993.

Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmu’atu Musannefâti Şeyhi’l-İşrâk içinde), ed.: Henry Corbin, Tarhan 1993, C. II.

Sühreverdî, Nur Heykelleri, çev.: Saffet Yetkin, İstanbul 1986.

Şahin, Hasan, İslâm Felsefesi Tarihi Dersleri, Ankara 2000.

Şehrezurî, Şerhu Hikmeti’l İşrâk, nşr.: Hüseyin Ziyai Türbeti, Tahran 1372.

Şerkavî, Hasan, Mu’cemu Elfazi’s-Sûfîyye, Kahire 1987.

Ülken, H. Ziya, İslâm Düşüncesi, İstanbul 1995.

Yörükan, Y. Ziya, Şihabeddin Sühreverdî ve Nur Heykelleri, İstanbul 1998.

 Yrd. Doç. Dr. F.Ü. İlahiyat Fak. İslam Felsefesi Öğretim Üyesi, e-posta: ckilic@firat.edu.tr

1 Kaya, Mahmut, “İşrâkiyye” DİA., C. XXIII., İstanbul 2001, (435-438) s. 435.

2 İbn Manzûr, Lisanu’l-Arab, Beyrut trsz., C.V, s. 258; el-İsfehânî, Râgip, el-Müfredât fî Garîbi’l-Kur’an, Beyrut trsz., s. 258: Ayrıca Bkz., Kutluer, İlhan, İslam’ın Klasik Çağında Felsefe Tasavvuru, İstanbul 1996, s. 105 vd.; Karadeniz, Emin, Sühreverdî’nin Meşşâîlere Varlık Konusunda Yönelttiği Eleştiriler, AÜSBE., Basılmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara 2003, s. 9; Bekiryazıcı, Eyüp, Şihabeddin Sühreverdî’nin Felsefesinde Ontoloji Problemi, AÜSBE., Basılmamış Doktora Tezi, Erzurum 2005, s. 27.

3 Nasr, S. Hüseyin, “Şihabeddin Sühreverdî Maktûl”, çev.: M. Alper Tuğsuz (İslâm Düşüncesi Tarihi İçinde), İstanbul 1990, C. I., s. 416; Kutluer, İslâm’ın.., s. 105 vd.

4 Nasr, S. Hüseyin, Üç Müslüman Bilge., çev.: Ali Ünal, İstanbul 1985, s. 71.

5 Arnaldez, Roger, Ishrakıyyun, The Encyclopedia of Islam (New Edition) Vol. IV, Leiden 1978, s. 120; Ebu Reyyan, Muhammed Ali, Usulu’l-Felsefeti’l-İşrakiyye, İskenderiyye 1987. s.89-95.

6 Bkz. Gazâlî, Mişkâtü’l-Envâr, (Mecmuatu Resail İmami’l-Gazâlî içinde), Beyrut 1994,

7 Corbin, Henry, İslâm Felsefesi Tarihi, çev.: Hüseyin Hatemi, İleti­şim yay., İstanbul 1994 s. 358; Meşşailiği eleştirisi üzerine bkz., Karadeniz, a.g.tez., s. 54 vd.

8 Ülken, H. Ziya, İslâm Düşüncesi, İstanbul, 1995, s. 233; Kaya, a.g.m., DİA., C. XXIII, s. 435.

9 Nûr kavramı için bkz.; el-İsfehânî, Râgıp, el-Müfredât fi Garîbi’l-Kur’an, Beyrut rsz., s. 508; İbn Manzûr, Lisanu’l-‘Arab, Yusuf Hayat Neşri, Beyrut trsz., C. XIV, s. 321-325; Cebecioğlu, Tasavvuf Terimleri ve Deyimleri Sözlüğü, s. 562.

10 Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmu’atu Musannefâti Şeyhi’l-İşrâk içinde), ed.: Henry Corbin, Tarhan 1993, C. II, s. 121-122.

11 Nasr., a.g.m., C. I., s. 425.

12 Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk, (Mecmua içinde), II, s. 117.

13 Fârâbî, Da’avi Kalbiyye, Haydarabat 1349h. s.2; İbn Sînâ, eş-Şifa, İlahiyat (I-II) haz.: İ, Medkür, Kahire 1968, C. I, s.29; Hammand, Robert, Farabi Felsefesi ve Ortaçağ Düşüncesine Etkisi, Çev: Gülnihal Küken-Uluğ Nutku, İstanbul, 2001, s.26; Morewedge, Parviz, The Metaphysica of Avicenna, Newyork, 1973, s. 29.

14 Sühreverdî, a.g.e., II, s. 106, 121-122.

15 Bkz.: İbn Sînâ, “Risaletu Ecvibetin an Aşri Mesail”, (Resailu İbn Sînâ içinde), nşr.: H. Ziya Ülken, İstanbul 1953, s. 82; Farâbî, Da’va Kalbiye, Haydarabad 1349, s. 2; Atay, Hüseyin, Farâbî ve İbn Sînâ’ya Göre Yaratma, Ankara 1974, s. 9; Krş. Aydın, İ. Hakkı, Farâbî’de Metafizik Düşünce, İstanbul 2000, s. 58-59.

16 Ebu Reyyan, Muhammed Ali, Usulü’l-Felsefeti’l-İşrakiyye, İskenderiyye, 1987, s.32; Izutsu, Toshihiko, İslâm Mistik Düşüncesi Üzerine Makaleler, çev. Ramazan Ertürk, İstanbul 2001, s. 56.

17 Sühreverdî, a.g.e, s. 121, 124, 168; Şerkavî, Hasan, Mu’cemu Elfazi’s-Sûfîyye, Kahire, 1987, s. 276; Izutsu, “İşrâkîlik”, (İslâm’da Bilgi ve Felsefe içinde) çev.: Mustafa Armağan, İstanbul 1997, s. 70-71; Şahin, Hasan, İslâm Felsefesi Tarihi Dersleri, Ankara 2000, s. 113.

18 Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmu’a içinde) II, s. 121, 124, 168; Yörükan,Y, Ziya, Şihabeddin Sühreverdî ve Nur Heykelleri, İstanbul 1998, s. 82.

19 Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmu’a içinde) II, s. 168.

20 Sühreverdî, “Filozofların İnançları”, çev.: İsmail Yakıt, Felsefe Arkivi, İstanbul 1987, sayı 26, s. 204.

21 Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmu’a içinde),, s. 124.

22 Sühreverdî, a.g.e., s. 110-1, 107.

23 Sühreverdî, a.g.e, s. 154.

24 Sühreverdî, a.g.e., s. 107, 138; Cihan, A. Kamil, Şihabeddin Sühreverdî’nin Felsefesinde Nefis Anlayışı, Kayseri 2000, s. 25.

25 Sühreverdî, a.g.e., s. 108-117, 138.

26 Sühreverdî, s. 108; Yörükan, a.g.e., s. 82; Ayrıca bkz.: Bekiryazıcı, Eyüp, Şihabüddin Sühreverdî’nin Felsefesinde Ontoloji Problemi, AÜSBE., Basılmamış Doktora Tezi, Erzurum 2005, s. 65 vd.

27 Sühreverdî, a.g.e.,II, s. 133.

28 Sühreverdî, a.g.e, s. 108-117.

29 Sühreverdî, a.g.e, II, s. 108-117.

30 Sühreverdî, a.g.e, II, s. 107-108, 117, 133.

31 Sühreverdî, a.g.e, II, s. 107, 108, 110; Bayraktar, a.g.e., s. 249.

32 Sühreverdî, a.g.e, II, s. 107-133.

33 Berzah, kelime olarak iki şey arasındaki engel; iki denizin birbirine kavuşmasına engel olan kara parçası anlamlarına gelir. Bkz., İbn Manzûr, Lisanu’l-‘Arab, I, 375; Cebecioğlu, Tasavvuf Terimleri ve Deyimleri Sözlüğü, s. 151.

34 Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmu’a içinde), s. 106-107.

35 Sühreverdî, a.g.e., s. 187-188.

36 Bkz. Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmua içinde),, II, 106-114; Akîl, Muhammed, Felsefî Tasavvuf, çev.: Mustafa Kılıçlı, İstanbul 1998, s. 36; Kaya, “İşrâkiyye”, C. XXIII, s. 437; Bekiryazıcı, a.g.tez., s. 71.

37 Sühreverdî, a.g.e, II, s. 118.

38 Sühreverdî, a.g.e, s. 107-114; Bekiryazıcı, a.g.tez, s. 72.

39 Sühreverdî, a.g.e, II, s. 138-140.

40 Sühreverdî, Kitabu’t-Telvihat el-Levhiyye ve’l Arşiyye, (Mecmu’a içinde), C. I, s. 61-70.

41 Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmu’a içinde), C.II., s. 133-140.

42 Sühreverdî, 126-128, 146-149.

43 Sühreverdî, a.g.e, s. 178.

44 Sühreverdî, a.g.e, s. 143-146; aynı mlf, Kitabu’l-Meşari ve’l-Mutarahât, (Mecmu’a içinde), s. 452-453.

45 “Türlerin Efendileri”, kavramı soyut bir takım varlıkları anlatmak için Sühreverdi’den önce de kullanılan bir terimdir. Sühreverdi bu kavramı daha ziyade fiziki âlemdeki cisimsel benzerleri üzerinde etkisi bulunan sudur sürecinin enlemsel düzeyinde yer alan ideler anlamında kullanmış olup bunları bir nevi melekler olarak algılamıştır. Bu konu ile ilgili geniş bilgi için bkz. Erdoğan, İsmail, Hermetik İslâm Düşüncesinde Türlerin Efendileri ve Kâmil Tabiat Anlayışı, Ankara 2004, s. 33-68.

46 Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmua içinde),, s. 126-128; 146-149; Nasr, Üç Müslüman Bilge., s. 85-86; Corbin, a.g.e., s. 208; Bekiryazıcı, a.g.tez., s. 163.

47 Plotinus, Enneadlar (Zeki Özcan Çevirisi), Bursa 1996, s. 21.

48 Fârâbî, el-Medinetu’l-Fâdıla, çev.: Nafız Danışman, İstanbul 1989, s. 20.

49Burada şu hususa dikkat çekmeliyiz. Sühreverdî’nin sudûr konusunu Heyâkilü’n-Nûr’ da ele alışı, Hikmetü’l-İşrâk’dakinden biraz daha farklıdır. Burada bütün varlığı mümkün olarak, Tanrı’yı ise zorunlu varlık olarak tanımlayan Sühreverdî, Tanrı’dan başka bütün varlıkları Tanrı’nın icat ettiğini, yani sonradan yarattığını böylece hepsinin varlığının Tanrı’dan olduğunu ifade eder. Halbuki Sühreverdî, diğer eserlerinde ilk ışımanın da Tanrı’yla birlikte olduğunu belirtir. Yine bu eserde feyz veren ilk varlığı tıpkı Meşşâîler gibi “ilk akıl” olarak isimlendirir. Sühreverdî, ilk sudûr eden şeye, Heyakil’de; en-Nûr el-İbdai, Hikmetu’l İşrâk’ta; en-Nûr el-Akrab, Telvihat’ta; el-Akl el-Küllî demektedir. (bkz., Sühreverdî, Nur Heykelleri, çev.: Saffet Yetkin, İstanbul 1986, s. 18; Et-Telvihât, s. 31) Sühreverdî’nin bu ilk yaratılan varlığı isimlendirmede eserlerine göre farklılık arz etmesi, etkilendiği felsefecilerden kaynaklanmış olabileceğini düşünmek mümkündür. Hâlbuki onun sudûr süreci, akılların değil bir nûrlar hiyerarşisi düzenindedir. Bu durum büyük ihtimalle Sühreverdî’nin Meşşâî felsefenin etkisinde olduğu, fikri olgunlaşma sürecinin devam ettiği yıllarda yazdığı bir eseri olmasından veya bu eserin bir el kitabı olarak hazırladığı için muhatapların daha açık anlayacağı bir dille anlatılmaya yönelik kaygılarından kaynaklandığı yönündedir. Çünkü onun sudûr görüşü ve diğer felsefî fikirlerinin en olgun şeklini, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmu’a içinde), ve el-Meşari’de bulmaktayız. Zaten o da okuyucularına daha ziyade bu eserlerini tavsiye etmektedir. (Sühreverdî, Nûr Heykelleri, s. 17-22; Sühreverdî, Elvâhu’l-İmadiyye (Mecmu’a İçinde), s. 38; Nasr, a.g.m., C. I., s. 426; Bekiryazıcı, a.g.tez., s. 174.)

50 Kurtoğlu, Zerrin, Plotinos’un Aşk Kuramı, Bursa 2000, s. 69; Aydın, Farâbî’de Metafizik Düşünce, s. 162.

51 Sühreverdî, Elvâhu’l-İmadiyye (Mecmua içinde), s. 38.

52 Sühreverdî, a.g.e, s. 121-122.

53 Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmua içinde),, II, 133; amlf, “Filozofların İnançları”, s. 206; Şehrezûrî, Şerhu Hikmeti’l İşrâk, nşr.: Hüseyin Ziyai Türbeti, Tahran 1372, s. 344-345.

54 Fahri, Macit, İslâm Felsefesi Tarihi, çev.: Kasım Turhan, İstanbul, 1992, s. 271; Corbin, İslâm Felsefesi Tarihi, s. 366; Ülken, İslâm Felsefesi, s.226.

55 Sühreverdî, Hikmetü’l-İşrâk (Mecmua içinde), II, s.132-133; aynı mlf., Kitabü’t-Telvihât (Mecmu’a içinde), s. 63-63.

56 Sühreverdî, a.g.e, II, 134-135.

57 Sühreverdî, a.g.e, II, 134; Şehrezurî, Şerhu Hikmeti’l İşrâk, s. 355.

58 Nasr, aynı yer.

59 Sühreverdî, a.g.e, II, s. 138.

60 Sühreverdî, a.g.e, II, s. 181.

61 Sühreverdî, a.g.e,II, s. 144-146; aynı mlf.: el-Meşâri‘…, s. 463-464; Ayrıca bkz.: Erdoğan, Türlerin Efendisi ve.., s. 36 vd.

62 Şehrezûrî, Şerhu Hikmeti’l İşrâk, s. 430.

63 Sühreverdî, a.g.e, II, s. 187-193; Nasr, Üç Müslüman..., s. 87.

64 Sühreverdî, a.g.e., II, s. 187, 202.

65 Sühreverdî, a.g.e, II, s. 146.

1   2

Similar:

SÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI iconSofi’nin Dünyası adlı kitap felsefe, felsefe tarihi, filozoflar, filozofların düşüncelerinin karşılaştırılması kısacası felsefenin ne olduğu ve nasıl olduğunu anlatan eğitici ve düşündürücü bir kitaptır

SÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI iconÖğrencilere, birer üyesi oldukları “insan” türünü “kültür yaratan bir varlık” olarak tanıtmak; insan denen varlığın, aklı ve eliyle kendini yaratmış bir varlık

SÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI iconSÜREÇ HİYERARŞİSİ TABLOSU

SÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI iconProgramlama Dilleri Hiyerarşisi

SÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI iconYrd. Doç. Dr Ahmet Kesgin, İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesii Felsefe Bölümü, Sistematik Felsefe ve Mantık

SÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI iconEşitliğin Hiyerarşisi: Eşcinsellik ve İnsan Hakları”

SÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI iconFelsefe Dönem Ödevi Sanat ve Felsefe

SÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI iconDoç. Dr. Levent BAYRAKTAR, Yıldırım Beyazıt Üniversitesi İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi Felsefe Bölümü Felsefe Tarihi Anabilim Dalı Öğretim Üyesi

SÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI iconİSLAM DÜŞÜNCESİNDE YORUM FARKLILIKLARININ SEBEPLERI

SÜHREVERDÎ’NİN VARLIK DÜŞÜNCESİNDE NURLAR HİYERARŞİSİ ve MEŞŞÂÎ FELSEFE İLE KARŞILAŞTIRILMASI iconMUHAMMED İKBAL’İN DÜŞÜNCESİNDE BENLİK FELSEFESİ

Sitenizde bu düğmeye yerleştirin:
Belgeleme


The database is protected by copyright ©okulsel.net 2012
mesaj göndermek
Belgeleme
Main page